Verhuizen is de tweede natuur van de familie Meiland. Sinds enige tijd verblijven ze in Italië, om daar een vakantiewoning op te knappen. En uiteraard zijn daar de camera’s bij aanwezig, deze keer voor een nieuw seizoen van Chateau Meiland la dolce vita.
En er gaat weer geklust worden. Ditmaal zal het circa driehonderd jaar oude vakantiehuis van de Meilandjes, dat al ruim veertig jaar leegstaat, eraan moeten geloven. Tijdens het zoveelste renovatieproject van de Noordwijkse familie, waarin geschuurd, geschilderd, behangen en ingericht zal gaan worden, blijft enig gevloek en getier de kijker ook dit keer hoogstwaarschijnlijk niet bespaard.
„Het is nu eenmaal reality”, zegt moeder des huizes Erica. „Dus nee, het zal er dit seizoen niet minder op worden.” Op verhitte momenten vindt Erica haar rust door zich even volledig van alles en iedereen af te sluiten. „En vooral ook door in de tuin te werken. Ik draai eigenlijk nooit muziek – dus ook niet als ik boos ben, maar ik luister wel veel naar podcasts. Doe ik ook altijd onder het tuinieren en schoonmaken in huis. Alles wat met crime te maken heeft, vind ik interessant. Napleiten, Moordcast, Moordzaken de podcast… Maar ik geniet ook van het gezellige gebabbel van Aaf en Lies, hoor.”
Waarom toch weer een nieuw seizoen? Erica: „Martien roept al jaren dat hij wil stoppen, maar dat is voornamelijk aan het eind van een draaiperiode, omdat hij dan moe is. Over dit nieuwe deel is nooit discussie geweest. Sterker: in deze reeks gaan we eindelijk resultaat zien en komt het moment van echt anoniem vakantievieren in de zon steeds dichterbij!”
Werkt reality-tv verslavend? „Zo zou je dat kunnen zeggen, ja. Maar we doen toch ook steeds iets waarvan we denken dat het leuk is om de kijker in mee te nemen.”
‘Stilstand is achteruitgang’
Achttien jaar geleden maakte het gezin haar debuut in het NPO-programma Ik vertrek. De Meilandjes kochten toen een vervallen kasteel in het Franse dorpje Thénioux, om daar een chambre d’hôte, ofwel een Bed & Breakfast, te beginnen. Hoewel hun Franse avontuur niet het gewenste resultaat opleverde – Erica en dochter Maxime hadden heimwee naar Nederland – was het de start van hun tv-carrière.
Of de kijker bij het huidige dolce vita-avontuur kan gaan rekenen op een tweede emigratie van het gezin? Erica ontkent resoluut. „Nee, we denken er zéker niet aan om te emigreren naar Italië. Oké, af en toe ben ik wel klaar met Nederland. Er gebeurt te weinig om dit land weer op de rails te krijgen. Ik zie het zo: stilstand is achteruitgang. Maar toch: Nederland blijft mijn nummer één. Dus we blijven er gewoon wonen.”
Door de jaren heen is de familie wel achterdochtiger geworden. Erica: „We geven bijna geen interviews meer, want daar zijn we niet tevreden over. Dingen worden uit hun verband gerukt of regelrecht gelogen. Montana (de andere dochter, red.) is zwanger, ik heb een vriend die twintig jaar jonger is, Maxime ligt in scheiding… Dat wordt allemaal maar klakkeloos opgeschreven. Ja, we zijn bekend van tv, maar het liefst ging ik anoniem over straat. Maar dat lukt niet meer. Ik kom daarom niet meer op drukke plekken, zoals de stad en de Ikea.” Nee, dan liever met (een deel van) het gezin thuis tv kijken. „Montana en ik zijn dól op Het blok. Heerlijk om vanaf de bank een ander in het stof te zien, haha! Heerlijke tv.”
Tegenslagen
Over verbouwen gesproken: dit najaar zal ook hun grootse familiehuis in Noordwijkerhout, met gescheiden woongedeelten voor Erica én Martien, opgeleverd worden. Daar gingen eind september 2024 de eerste heipalen voor in de grond. Hiermee komt een volgende droom uit voor de Meilandjes.
„Maar wij hebben ook, net als iedereen, tegenslagen in het leven gehad. Martiens moeder overleed toen hij 20 jaar was, zijn alcoholische vader, de verslaving en het overlijden van mijn zus, mijn gehandicapte broer, het overlijden van mijn vader in 1998, Martien die zijn homoseksualiteit ontdekte in 2001, de rechtszaak tegen Maxime….”
Een pauze. Dan: „Maar als je me vraagt welke droom niet is uitgekomen, dan zou ik dat eerlijk gezegd niet weten. Weet je wat het is: je moet gewoon niet té groot dromen, dan heb je meer kans dat wat je droomt, ook echt uitkomt. Ik had de wens om dicht bij elkaar te wonen, zodat ik mijn kleindochters Claire en Vivé kan zien opgroeien. Dat is toch het mooiste?” Glimlachend: „Ze zijn gek op aardbeien. Ik zie al helemaal voor me hoe ik straks in mijn hobbykas aardbeien verbouw.”
„Maar we willen nu wel eerst gaan verhuizen. En als de regen tegen de ramen slaat deze winter, gaan we met z’n allen brainstormen wat zakelijk gezien nog leuk kan zijn. Uiteraard bij Martien, in z’n nieuwe keuken. Met een glaasje wijn, natuurlijk!”
